Жауқазын

Құндыз Тасқынбек,

Қазақстан-Американдық еркін университеті,

қазақ тілі мен әдебиеті мамандығының 4-курс студенті

«Жүректегі көбелек»

 

Бір бақ күтіп тұрғандай онда маған,

Менде ұзақ, үздіге жол қарағам.

Үміт бар-ды кеудемде қалар деген,

Өлең қалды үстелде, жолдамаған.

 

Үйіліп кеп төгілген төбеме мұң,

Жолым болмай келеді неге менің?

Үлбіреген гүлдей боп қалдым енді,

Ұшыруға қорқатын көбелегін!

 

Аямауға тағдыр да бекем бүгін,

Қайғы мен мұң. Менде қос мекендімін.

Қалай ұшып жүрген ол білмесе егер

Қанатының сұп-сұлу екендігін.

 

Бақыт үшін күндер көп құрап тіздік,

Жауабы жоқ қалады-ау сұрақ біздік.

Оны ғана байқайтын кінәм менің,

Оның жалғыз кінәсі – тұрақсыздық!

 

Сенің жалғыз кінәң бар – ТұРаҚсЫзДыҚ!

 

Нұршат Тұрсынхан,

2003 жылдың 6-сәуірінде БҚО,

Бөкей Ордасы ауданы, Сайқын ауылында

дүниеге келген. М. Өтемісов атындағы БҚУ 2-курс студенті. Халықаралық «Алаш» өнер орталығы

ұйымдастырған «ЖАС ЖҰЛДЫЗ» шығармашылық

байқауының жеңімпазы. Республикалық

«Үздік жас ақын 2021» төсбелгісінің иегері.

Республикалық «ҚАУЫРСЫН ҚАЛАМ», «АЛТЫН

ҚАЛАМ» шығармашылық байқауларының

І орын иегері. «Ғазал» жас ақындар клубының мүшесі.

 

***

 

Жолдар жүйрік, бірінен бір озған, ә?

Біз келеміз,

Жатыр жетім боз дала.

Сағынышқа құл боп әбден жалықтым,

Сағыныштың жәйін, Апа, қозғама!

 

Күндер қалды тулап жігер, тасынған,

Табылмайсың сен де менің қасымнан.

Мұнда бәрі қатыгездеу, тәкәппар,

Сипамайды ешкім келіп шашымнан.

 

Балаң шақты күрсініп құр ойға алам,

Шыбық мініп, тай қуалап ойнаған.

Ентігіп кеп әжем сауған саумалға,

Сүзбе менен ірімшікке тоймаған.

 

Қалай ғана қия аламын жұртымды,

Жүрегіме сағыныштан жыр тұнды.

Маған сақтап жүрші, Әже, жарай ма?

Өзің сүзіп, өзің қатқан құртыңды.

 

Кешір, Әке, тұра алмасам сертімде,

Отыра қап мұң шағайын мен кімге?

Мені тірлік алалайды көр де тұр,

Арашалап жүрші бірақ сен күнде.

 

Солай, Апа, қадіріңді рас – ұқтым,

Құшағыңа аңсар ауа асықпын.

Күйреуге де, сағынуға үйреткен

Беу, дүние!

Мен өзіңе ғашықпын!

 

Қайран менің, реңі кеткен боз далам,

Талайлардың жүрек қылын қозғаған.

Менен асып озған жүйрік жандар бар,

Сенен асып, мен алайда озбағам.

 

Көнбіс тағдыр,

Кетті қанша түн ауып,

Сағыныштан солғын бейне қуарып.

Бізден басқа жанның бәрі бақытты,

Біз Алматы екеуіміз жылауық...